13 Kasım 2008 Perşembe

Git Başımdan Matematik!




Acayip moralim bozuk blog. Ben bu okuldan bıktım, biyolojiden 91 almanın sevincini bile yaşayamadım yahu. Haftalardır çalıştığım matematik yazılısı, boksal bi düzeyde geçti. Emeklerim boşuna mı düye düşünüyorum bazen, ama yok, sınıf genelinde bişey bu. Hatta "Bir İneği Çok Sevdim, O Beni Hiç Sevmiyor" adlı yazımda belirttiğim ineklerden bi tanesi "2 tanesini yapamadım yaaaağğğ böhüeeğğ haksızlıııığkkk" nidalarıyla hocanın yaşına koştu. Lan inek, ben sadece 2 tanesini yapamamak için neler verirdim be! Bozma asabımı!


Hayır, çalışmamış olsam valla sesimi çıkarmazdım amma velakin şunca ay çalıştığım tek sınavdan kötü beklemek yıkıyor bu nacizane bedenimi. Konular da o kadar zor değildi aslında, polinom ve çarpanlara ayırma.. Geçen sene fonksiyondan çakmamıştım pek dersi dinlemediğim için ama polinomları çok iyi çözdüğümü düşünürken gelen bu darbe fena vurdu bana. Süreyi yetiştiremediğime mi yanayım, cevaplarımdan emin olmadığıma mı yanayım, çoğu soruyu yarım bıraktığıma mı yanayım, yoksa emeklerime mi yanayım. En iyisi yas tutup matem havasına gireyim diyeceğim, benim yasta olup olmadığım pek anlaşılmaz heralde. Ruhsal olarak belli edemem çünkü, kıyafetlerimden belli olsun dicem, her daim siyah giyinirim yasla falan alakası yok. O zaman t shirtlerimin birinin üstüne "Yastayım, moralim çoh boozuh" yazdırıp öyle dolaşmam daha mantıklı gibi.


İçim bayıldı kaç haftadır sınavlardan yahu haftada en az 4-5 sınava giriyoruz, 6 da oldu hatta bitane ama ertelenenler yüzünden bitmek bilmiyor. Haftaya; kimya, fizik, milli güvenlik falan var. Dahası varsa da bilmiyorum. Bilsem de farketmiyor, çalışmıyorum çünkü. Bi matematiğe çalıştım işte, diğerleri hep okulda dersi dinlemeyip gizlice okuyarak falan oldu. Edebiyattan 60 almışım, acayip üzüldüm ama ben sözelden çakmıyorum işte geçen sene de böyleydi. Fizikten anlamadığımı sanıp soruları çözemezdim en az 70 alırdım, edebiyattan 60 alsam şükreder olurdum. Dengesizin önde gideniyim, edebiyattan çakmayıp hikaye yazan bi ben varımdır heralde. (Dengesiz dedimde aklıma Canan geldi, selam gönderiyorum ona burdan, hangi kamera çekiyo ağabey?)


İçimi dökmek iyi geldi valla, zaten üşengecin önde gideniyim, klavyem hızlı diye yazıyorum bunları buraya. 5 dk sürüyo sürmüyo, ama günlük yazması uzun sürüyo işte kalemi alıcam daaa uç koyucam daa günlüğü çıkarıcam daa kapağını açıcam daa ohoo bi de yazıcam. Yok yaa?! Tualete gitmek için bin kere mırın kırın ediyorum be. Ama yazarken bi tek günlük için geçerli bu tembellik niyeyse, oysa hikayelerimi çok güzel yazıyorum yani. Harbi Canan'dan dengesizlik bulaştı bana (tekrar selam zuhaha).


Matematikçiye söven bir şiir yazmak geldi içimden, ama o bende kalsın, belki paylaşırım bi ara sinirim geçmeli önce yoksa şiir +18 halini alabilir. Küfürlerim Cartman kadar yaratıcı olamayabilir ama kendi çapımda profesyönelliğim vardır. Bi de böyle çok küfür etmem aslında, hatta hiç denecek kadar azdır ama içimden söve söve ustalaştım galiba. Bi de arkadaşlar arasında bi espri var (:P) Küfürlü ama değil işte onu yalnızca gören anlar :Pp

Konudan konuya atlamama aldırma tamam mı blogcuğum, bunu samimiyetimizden dolayı yapıyorum. (naalaka :Pp) Cumartesi günü annemle alışverişe çıkıcakmışız, normalde kem küm ederdim ama bu sefer kabul ettim. Ee ne de olsa cumartesi dersaneyi asmak herşeye değer. Bi de hocanın verdiği ve sayısı yaklaşık 30 küsüre ulaşmış testleri çözmeyişim de cabası. Onca sınavın arasında nasıl çözeyim ben onları canım?! Ama anlamıyor adam ya.. Bizim İneğe çözdün mü testleri diye sordum sorduğuma bişman oldum. Yok, "Çözdüm 2 tane kaldı vıy vıy vıy," yok, "hoca kontrol eder inşallah gıy gıy gıy.."

Yeter be. :Pp Sustum ben yoksa çenemi durduramiyciiiiiğm. Görüşelim bi ara :Pp

8 Kasım 2008 Cumartesi

Banyo Suyuna Düşen Küçük Telefonun Izdırabı


Uyarı: Bugün anlatacağım şey küçüklerde, travma, beyin hasarı, grip, psikolojik bozukluk, aşk, acı, ihtiras, intikam öhö ehe yani bi takım bozukluklar yaratabilir. Bu büyük acılarla boğuşmuş, genç yaşta ölen bir telefonun hikayesidir.
O anı dün gibi hatırlıyorum, çünkü dündü. Ben ve telefonum mutlu, mesut ve bahtiyardık aynı zamanda. Ama mutluluğumuz uzun sürmeyecekti.
Avea'nın mükemmel velinimeti 5000 sms'i hunharca kullanmaya devam ediyordum. Annemin yakınmalarına dinliyormuş gibi kafa sallıyor, fakat babamı hiç mi hiç takmıyordum. Ders mi? O da neydi? Sadece telefonum ve ben vardık. Dünya artık çok farklıydı benim için.. Telefonum ve diğerleri..
Sonra kalktım ve telefonceğizimi çamaşır makinasının üzerine koyarak banyoya girdim. Ama felaketler şimdi başlayacaktı. Banyodan çıktığımda mesaj gelmiş olduğunu farkederek telefonu aldım, elim ıslak olduğu için telefonu emanet gibi tutuyordum -oda ne?!- telefon birden elimden kaydı! Herşey ağır çekimde ilerledi..
Telefon elimden kayıyor.. Yüreğim ağzıma o noktoda gelirken gözlerim faltaşı gibi açılıyor.. Telefon düşüyor.. Elimi uzatıyorum.. Telefon banyo suyunun içine ayılama dalıyor.. Bir çarpma sesi.. Elimi suya daldırışım..
Hepsi bir salise içinde oluyor sevgili blog. Telefonu sudan çıkardığımda, sudan çıkmış balık misalı çırpınıyordu ellerimde! Ölme, ölme diye yalvardım, havluyla kuruladım ama telefon birden kapandı! Hızla giyinerek odama girip kapıyı kilitledim, birini öldürmüştüm ve delilleri yok etmeliydim! Yine de bir şansım olduğunu düşünerek telefonun açma düğmesine bastım.. Ekran renklerle doldu! Bu yaşama belirtisimiydi? Yoksa beyin ölümü gerçekleşmişmiydi? Onu biraz kendi haline bıraktım. Ama heyecandan ecel terleri dökmekteydim. Odada colta atarken, beynim bir katilin beyni gibi çalışmaya başladı.
Cesedi nereye saklayacağım?
Ailem farketmeyecek mi?
Ne açıklama yapacağım?
İyi saklarsam haberleri olmaz hahaha
Kanıtları yok etmeliyim!
Saklamak mantıklı mı?
Hayır.
Gömeceğim.
*Nihahahaha*
Gidip son kez şansımı denedim, kurbanı öldü mü diye kontrol eden bir katil gibi..Ve inanamadım, lanet olasıca yaşıyordu! Tekrar öldürmeliydim -ama bir saniye- annem ne diyecekti? babam? ben ne olacaktım? gençliğim hapislerde mi geçecekti? Hayır, hayır. Telefonu açtım ve beklemeye başladım. Bu deneyimden aileme bahsedecek miydim?
Başka hasar var mı diye tuş kilidini açmaya yeltendim.. ama tuşlar çalışmıyordu! Bir sürü tuşa bastım bastım bastım.. Çalışmıyordu aptal şey! Yoğun bakımda olan, yaşayan ama kıpırdamayan hastalar gibiydi işte! Neden ölmedi ki!? Neden neden?! En iyisi tedavi ettirmekti. Başımı belaya sokmayacaktım. Servis parasını bir şekilde öderdim.
Telefon şuan serviste -öhö- yani hastanede. Yoğun bakımda ve hayat mücadelesi veriyor. Tek temennim biran önce çıkması..
O diil de.. tualetim geldi yaa..
Haydi sevgili blog, kal sağlıcakla.
Edit: Yorum gelmiyor moralim bozuluyor ağlamak istiyorum blog. Yorum yapın leaaaan :( ahaha :P